خانه » پرورش » انجام تحقیقات تشخیصی تغذیه ای

انجام تحقیقات تشخیصی تغذیه ای

انجام تحقیقات تشخیصی تغذیه ای

نکات کلیدی:

  • تحقیق تشخیصی تغذیه ای شامل یک روش مقایسه ای است که رکوردهای مربوط به تولید گله، نرخ بیماری ها، محیط زندگی گاوها، خصوصیات اجزا خوراک، میزان مصرف مواد مغذی، ارزیابی های مربوط به انتقال خوراک و وضعیت گاوها از جمله شاخص وضعیت بدن، فعالیت نشخوارکنندگی گاو، خصوصیات کود، شاخص حرکت و نتایج آزمایش خون را ارزیابی می کند.
  • جنبه های مهم ارزیابی محیط زندگی گاوها شامل دسترسی به فضای تغذیه یا استراحت یا محروم ماندن از این فضاها، دسترسی به آب با کیفیت، پاکیزگی محیط و تهویه مناسب هواست. این فاکتورها در تقابل با جذب مواد غذایی، وضعیت سلامت و تولید گاو را تعیین می کنند
  • ابزارهایی که می توانند برای ارزیابی کیفیت اجزا غذایی استفاده شوند شامل بازدیدها و مشاهدات بصری، آنالیز محتوای مواد مغذی، pH، محتوای اسید ارگانیک، طول ذرات علوفه و اندازه ذرات دانه است
  • برای آنالیز مواد غذایی، طول ذرات و قابلیت تقسیم بندی می توان از نمونه های خالی جیره غذایی مخلوط استفاده کرد.
  • نتایج مربوط به بررسی های تشخیصی تغذیه ای وقتی با بیش از یک یافته تحقیق همراه باشند، باورپذیرتر هستند.

مقدمه

تغذیه یکی از عوامل حیاتی تعیین کننده وضعیت سلامت و تولید گاوهای شیرده است. دامپزشکان می توانند با کار بر روی مواد مغذی روزانه این حیوانات بسیاری از مشکلات تغذیه ای گله های شیرده را حل کنند.

وقتی مشغول انجام یک تحقیق تشخیصی تغذیه ای هستید، پیروی از یک الگوی سیستماتیک برای جمع آوری داده ها می تواند بسیار سودمند باشد.

پایگاه داده ای اولیه برای تحقیقات تغذیه ای گله های گاو

تعیین ویژگی های گله:  یک تحقیق تشخیصی تغذیه ای با تعیین خصوصیات گله آغاز می شود. خصوصیاتی که در این زمینه می توانند مفید باشند شامل اندازه گله، نرخ باروری گاوها، تولید شیر گله ( معمولا میانگین تولید گله در نظر گرفته می شود) و سیستم تغذیه (یعنی گله با جیره غذایی کاملا مخلوط TMR تغذیه می شود یا با اجزا خوراکی است). مشخص است که تعیین ویژگی های گله در آغاز چارچوب مناسبی برای انجام دیگر مراحل تحقیق فراهم می کند.

تعریف مشکل گله:  این نکته از اهمیت زیادی برخوردار است که مشکلات مرتبط با تغذیه در گله کاملا شناسایی و به دقت اندازه گیری شوند. دیدگاه تولیدکننده در خصوص مشکلات ممکن است با انحراف  همراه باشد. به عنوان مثال این اظهار نظر که « گاوهای جوان زیادی می میرند» می تواند خیلی اغراق آمیز باشد. محقق نباید انتظار داشته باشد که این اطلاعات واقعی باشند بلکه باید اطلاعات ثبت شده گله را ارزیابی کند ( تا آنجا که این اطلاعات وجود دارند) تا تعیین کنند که در طول یک سال گذشته چه تعداد گاو از بین رفته اند، در زمان مرگ در چه روزی از شیردهی بوده اند، تحت چه درمان هایی قرار گرفته اند، چه تشخیص هایی صورت گرفته است ( قبل و بعد از مرگ) و چه اطلاعات آزمایشگاهی در هر مورد در دسترس است.

همان اندازه که تعیین دقیق و بی طرفانه مشکل گله بدیهی به نظر می رسد، این احتمال هم وجود دارد که دامپزشکان این مرحله را کاملا نادیده گرفته و بلافاصله به جزییات جیره غذایی که به گاوها داده می شود بپردازند. بسیاری از تحقیقات بر روی گله، با تعریف دقیق و بی طرفانه مشکلات گله هدایت می شوند.

اطلاعات ثبت شده تولید گله

مطالعه دقیق اطلاعات ثبت شده مربوط به تولید گله باید به عنوان بخشی از تحقیق تشخیصی تغذیه ای در نظر گرفته شود. در بسیاری از موارد، مرور این موارد نشان می دهد که اظهارنظرهای اولیه مهم ترین مشکل گله نیستند.

سیستم های ثبت تولید شیر بسیار متفاوت اند و می توانند شامل ثبت دفتری، ثبت بهبود مدیریت گله های شیرده (DHI)، اطلاعات مربوط به تانکرهای خالی یا نرم افزارهای مزرعه ای مدیریت گله باشند. انتظار می رود که محقق بتواند از طریق یک یا چند تا از این منابع به اطلاعات تولید گله دسترسی پیدا کند. اگر گله تحت آزمون DHI قرار گرفته باشد، خلاصه گزارش مربوط به آزمایشات ماه های پیش می تواند نقطه شروع بسیار خوبی باشد. برحسب مرکز پردازش DHI مربوطه، این احتمال وجود دارد که محقق بتواند گزینه های دیگری نیز برای دسترسی به اطلاعات گذشته گله در اختیار داشته باشد. برخی از این گزینه ها شامل (DHI-Provo, Utah), PCDART (Dairy Records Management Systems, Raleigh, NC) DHI-Plus ( و WisGraph (AgSource Cooperative Services, Verona, WI) هستند.

یک پایگاه اطلاعاتی در مقیاس کوچک برای ثبت تولید گله از موارد زیر تشکیل شده است:

  • میانگین تولید فعلی (شکل 1)
  • تولید شیر معادل بلوغ (ME) که در سال آخر و توسط گروه گاوهای شیرده تولید شده است ( معمولا اولین گروه شیرده در برابر دومین گروه شیرده ، شکل 1 را ببینید)
  • حداکثر میزان تولید شیر توسط گروه شیرده (شکل 2)
  • تولید شیر در هر ماه (شکل 3)
  • اجزا شیر (چربی و پروتئین) در هر ماه (شکل 4)

 اگر مشکلات سلامتی بخشی از نگرانی مراجعه کننده است، ترسیم موارد حذف از گله ( گاوهای مرده یا فروخته شده) در سال آخر و روز از شیردهی مربوط به زمان مرگ آنها می تواند سودمند باشد. در گله ها معمولا طبیعی است که در اوایل دوره شیردهی بیشترین موارد حذف از گله را داشته باشیم. با این حال حذف در سی روز اول شیردهی نباید بیشتر از 4% اندازه گله و حذف در بین روزهای 30 و 60 شیردهی نباید بیشتر از 2% اندازه گله باشد. یک مثال از این گزارش در شکل 5 نشان داده شده است.

در گله هایی که نه در DHI شرکت داشته اند و نه از نرم افزاری های مدیریت شیر در مزرعه استفاده می کنند، به دست آوردن اطلاعات مربوط به گله و تعریف دقیق مشکل گله دشوار می شود. از هر مورد ثبت شده ای که وجود دارد باید استفاده کرد. به عنوان مثال شاید بتوان به موارد ثبت شده دفتری در مورد حذف از گله دسترسی پیدا کرد و برای اطلاع از تولید شیر بشکه خالی و اجزا شیر به موارد ثبت شده الکترونیکی مربوط به فرآوری کنندگان شیر مراجعه کرد.

شکل 1. میانگین مشارکت گله (RHA) و تولید شیر معادل بلوغ  (ME) توسط گروه شیرده طی یک دوره یک ساله قبل از شروع تحقیق تغذیه ای گله. تفسیرهای مربوط در حاشیه نمودار نوشته شده اند. به عنوان مثال گله حدودا 1000 lb از شیر RHA خود را در سال آخر از دست داده است. این کاهش عمدتا در حیواناتی که اولین دوره شیردهی خود را سپری می کرده اند مشاهده شده است. (اطلاعات مربوط به موارد DHI ثبت شده است).

نرخ بیماری ها

حتی اگر افزایش شیوع بیماری بخشی از مشکل اصلی گله نباشد، وارد کردن اطلاعات بروز یک بیماری در بررسی ها و تحقیقات تغذیه ای می تواند سودمند باشد. بیماری های بالینی که عمدتا به مدیریت تغذیه مرتبط هستند شامل تب شیر، جفت ماندگی، متریت، کتوز، جابجایی شیردان و لنگش است. در زمان بررسی بیماری ها، لازم است موارد مرگ و میر نیز در نظر گرفته شوند. تعریف این بیماری ها ( و حتی مرگ و میرها) از گله ای به گله دیگر اختلاف فاحشی دارد.

جدول 1 فهرستی از تعاریف پیشنهادی برای این بیماری ها، نرخ میانگین این بیماری ها و زنگ خطر بروز بیماری و مرگ و میر ناشی از آن را نشان می دهد. برای راحتی بیشتر، نرخ بیماری ها معمولا به صورت نرخ شیوع خالص ارزیابی می شود (تعداد موارد بروز بیماری در یک سال تقسیم بر اندازه میانگین گله در همان دوره یک ساله).

در برخی شرایط بهتر است که از ارزیابی های دقیق تری برای نرخ بیماری ها استفاده کنیم. این ارزیابی ها می توانند شامل ارزیابی نرخ بیماری در گروه آبستن، ارزیابی نرخ بیماری در دوره های زمانی مختلف یا ارزیابی گروه خاصی از گاوهای در خطر باشد. ارزیابی اطلاعات مربوط به بیماری گله می تواند بررسی انجام شده بر روی گله را هدایت کرده و مشکلاتی را آشکار کند که پیش از این در گله شناسایی نشده و مورد توجه قرار نگرفته اند.

ارزیابی محیط زندگی گاو

ارزیابی اولیه محیط زندگی گاو : جنبه های اساسی مربوط به راحتی و رفاه گاو تعامل بسیار عمیقی با مدیریت مواد غذایی دارد که سلامت و تولید گاو را تحت تاثیر قرار می دهد. مشاهده محیط زندگی گاو باید در ارزیابی تغذیه ای گله های شیرده مورد توجه قرار بگیرد. این مشاهدات باید در بردارنده موارد زیر باشد:

  • مقدار فضای تغذیه ای که در دسترس هر گاو قرار دارد
  • مدت زمانی که گاوها به آخور تغذیه دسترسی دارند
  • نوع آخورهای تغذیه ای و پاکیزگی آنها
  • اندازه و نوع جایگاه هایی که در دسترس گاوها قرار دارد
  • نوع و مقدار فضای فراهم شده برای استراحت
  • تمیزی کلی گاوها
  • سیستم تهویه در جا برای گاوها

شکل 2. نمودار پراکنش حداکثر تولید شیر توسط گروه گاوهای شیرده در یک دوره یک ساله قبل از انجام تحقیق تغذیه ای در گله. میانگین ماهیانه گروه شیرده در بالای نمودار نوشته شده است. در این نمونه، حداکثر تولید شیر در سال گذشته در هر دو گروه شیرده 10% کاهش یافته است. حداکثر شیر تولیدی توسط اولین گروه شیرده در مقایسه با گروه دوم و بزرگتر گاوهای شیرده مشخصا بالاتر از مقدار مورد انتظار بوده است. (اطلاعات از موارد ثبت شده DHI).

در جای دیگر به جنبه های دقیق ارزیابی محیط زندگی گاو اشاره شده است. ارزیابی محیط زندگی گاوها با پیشگیری از لنگش گاوها ارتباط ویژه ای دارد اما در بیشتر تحقیقات تغذیه ای معمولا به خوبی به کار می آید. شاخص های کلیدی شامل موارد زیر است:

  • فضای تغذیه کافی (بیشتر از 76 cm (30 اینچ) آخور برای هر گاو) و
  • فضای استراحت کافی (بیش از 1 استال آزاد برای هر گاو یا 7 متر مربع (75 فوت مربع) فضای استراحت در چراگاه های آزاد)

شکل 3. نمودار تولید شیر میانگین ( غیر اصلاح شده) و تولید شیر سطح مدیریت (MLM) در سال آخر. در این مورد، هم تولید شیر اصلاح نشده و هم MLM در 7 ماه آخر حدود 10% کاهش پیدا کرده است. تولید در 2 ماه آخر افزایش مشخصی نشان می دهد. این امر تا اندازه ای می تواند ناشی از تغییرات طبیعی فصلی بعد از گرمای تابستان باشد. MLM میانگین بیشتر از تولید شیر اصلاح نشده است. این امر طبیعی و مورد انتظار است زیرا MLM تولید شیر را تا 150 روز شیردهی اصلاح می کند و بیشتر گله ها با روز شیردهی بالاتر از 150 روز دارند (اطلاعات از موارد DHI ثبت شده).

عدم موفقیت در تامین فضای تغذیه و استراحت کافی (خصوصا در دوره انتقال) سلامت و تولید گاوها را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. عدم کارایی سیستم های تهویه برای حذف گرما در ماه های تابستان و حذف رطوبت در ماه های زمستان نیز سلامت گاوها، جذب ماده خشک و تولید شیر را مختل می کند.

جدول 2 موارد خلاصه ای از فضاهای استراحت و تغذیه در دسترس در بهاربند را برای یک گله  گاو شیرده نشان می دهد.

دسترسی به آب با کیفیت

ارزیابی منبع آب، دسترسی پذیری و پاکیزگی آن بسیار حیاتی است. شاخص های کلیدی در این زمینه شامل:

  • بیش از 10 cm (4 اینچ) فضای آبخوری خطی به ازا هر گاو در هر جایگاه ( در طول سال)
  • 0.6 متر (2.0 پا) فضای آبخوری خطی به ازا هر سالن شیردهی در راهروهای برگشتی در طول ماه های تابستان
  • دست کم 2 آبخوری در هر جایگاه ( برای جایگاه هایی با بیش از 10 گاو)

آبخوریها اساسا باید در نزدیکی آخور تغذیه قرار بگیرند ( اما نه در خود آخور) و لازم است که از نور مستقیم خورشید که باعث رشد جلبک ها می شود محافظت شوند. آب داخل آبخوری ها باید شفاف باشد و آبخوری ها باید به طور منظم تمیز شوند.

می توان یک نمونه آب جمع آوری کرد و اگر نگرانی در خصوص کیفیت آب وجود دارد برای آنالیز بیشتر به آزمایشگاه فرستاد. استانداردهای کیفیت آب به طور دقیق در منابع مختلف ذکر شده اند.

شکل 4. نمودار درصد میانگین روزانه چربی و پروتئین شیر در سال آخر.  در این نمونه، درصد چربی و پروتئین شیر هر دو نرمال هستند. کاهش اندک درصد چربی و پروتئین شیر در ماه های تابستان نرمال است. (اطلاعات از موارد DHI ثبت شده).

ارزیابی اجزا خوراک

ارزیابی اولیه اجزا خوراک:  قبل از ارزیابی جیره غذایی که به گاوها داده می شود، ارزیابی دقیق هر یک از ترکیبات تشکیل دهنده جیره غذایی اهمیت زیادی دارد. متخصصان تغذیه ممکن است اهمیت خصوصیات ترکیبات مجزا به ویژه خصوصیات فردی همچون نگه داری و لذیذ بودن ترکیبات غذایی را نادیده بگیرند.

بخشی از روش استاندارد ارزیابی تغذیه ای گله ها مشاهده کلیه ترکیبات غذایی در مزرعه است تا مشخص شود که هر ترکیب غذایی چه طور به گاوها داده می شود و همچنین ارزیابی بصری دقیقی از هر ترکیب انجام شود. ارزیابی بوی تغذیه مخمری نیز از اهمیت زیادی برخوردار است.

اگر این غذاها کپک زده اند یا به آنها حساسیت دارید احتیاط کنید.

اسید بوتیریک در سیلاژ

معمولا در سیلاژ تازه بوی اسید بوتیریک به مشام می رسد که پیش از این به آن اشاره ای نشده است. خوردن اسید بوتیریک موجود در سیلاژ تازه عامل خطر قدرتمندی در ابتلا به کتوز محسوب می شود. لذا در صورتی که این مشکل وجود دارد باید حتما شناسایی شود.

اسید بوتیریک بوی تند کره ترش شده میدهد و بیشتر متخصصان تغذیه و دامپروران بر این باورند که خیلی راحت می توانند وجود آن را تشخیص داد. با این حال شناسایی این بو به اندکی تجربه نیاز دارد. اگر خوراک در دمای اتاق و در یک محیط تمیز باشد تشخیص بوی آن بسیار ساده تر است. گاهی دیگر بوهای موجود در مزرعه بوی بوتیریک را می پوشانند.

شکل 5. نمودار حذف گاوها از گله (گاوهای مرده یا فروخته شده) بر حسب روز شیردهی (DIM) در زمان حذف و بر حسب گروه شیرده. تعداد گاوهایی که در هر ماه از گله حذف می شوند در بالای نمودار میله های مربوط به هر ماه نوشته شده است. در این مثال، تعداد گاوهای حذف شده در اولین ماه بعد از زایمان بسیار بالاست. گاوهای شیرده با شکم زایش 2 به بالا بخش زیادی از این حذف را به خود اختصاص می دهند؛ که امری متداول است. (اطلاعات از موارد DHI ثبت شده).

pH سیلاژ حاوی اسید بوتیریک افزایش می یابد ( تقریبا همیشه بیشتر از 4.8 و معمولا بین 5.2 و 6.0). بنابراین بررسی pH سیلاژ در موارد مشکوک به اسید بوتیریک می تواند کمک کننده باشید. pH سیلاژ با سادگی با اضافه کردن حدودا 1 قاشق سوپخوری از سیلاژ به حدود 50 mL آب مقطر، مخلوط کردن و سپس بررسی pH محلول حاصل با استفاده از یک pH متر استاندارد  امکان پذیر است.

نمونه علوفه ای که از نظر وجود اسید بوتیریک مشکوک است برای آنالیز اسیدهای آلی سیلاژ به آزمایشگاه فرستاده می شود. این آنالیز مقدار اسید بوتیریک موجود در سیلاژ را اندازه گیری می کند. هزینه آنالیز اسید بوتیریک موجود در علوفه برابر با 20 دلار آمریکا به ازا هر نمونه است و در صورت وجود هر گونه نگرانی در این رابطه ارزشش را دارد. هیچ اسید بوتیریک نباید به گاوهای شیرده prefresh یا postfresh  خورانده شود. این گاوها با بیشترین ریسک ابتلا به کتوز مواجه هستند. مقادیر اندک اسید بوتیریک (کمتر از 50 گرم به ازا هر گاو در هر روز) می تواند به گاوهای شیری که در دسته گاوهای postfresh و یا prefresh قرار ندارند خورانده شود.

ماده خشک ترکیبات خوراک

محتوای ماده خشک خوراک های سیلو شده باید بخش استانداردی از تحقیق تغذیه باشد. می توان یک نمونه را برای تعیین مقدار ماده خشک به آزمایشگاه غذایی فرستاد یا می توان میزان ماده خشک را با استفاده از آون ساده ای که به مدت 48 ساعت بر روی دمای 60 درجه سانتی گرد تنظیم شده بررسی کرد.

دیگر روش های خشک کردن نیز می توانند مورد استفاده قرار بگیرند اما این روش ها از صحت کمتری برخوردارند.

مقدار ماده خشک یک خوراک سیلو شده مهم ترین عامل تعیین کننده کیفیت تخمیر آن است. جدول 3 مقدار ماده خشک موجود در محصولات را برحسب نوع مواد خوراکی و روش های مختلف سیلو کردن این مواد نشان می دهد. این نکته از اهمیت زیادی برخوردار است که ترکیبات غذایی زمانی برداشت شوند که مقدار ماده خشک آنها مناسب است. بعد از این که محصول برداشت شد و در سیلو نگه داری شد، دیگر هیچ کاری نمی توان برای تغییر مقدار ماده خشک آن انجام داد. دامداران اغلب به تست هایی برای آزمایش سریع ماده خشک علوفه نیاز دارند تا بتوانند علوفه را زمانی برداشت کنند که مقدار ماده خشک آنها مناسب است. برخی تولیدکنندگان به طور روتین علوفه ای را برداشت می کنند که نه خیلی خشک است و نه خیلی مرطوب

 این کار تاثیر منفی عمیقی بر سلامت و عملکرد گاوها دارد.

جدول 1. تعریف های بیماری های پیشنهادی، نرخ میانگین، سطح هشدار برای بیماریهای متداول مرتبط با تغذیه و مرگ و میر دام های شیرده.

این نکته از اهمیت زیادی برخوردار است که مقدار ماده خشک یک ترکیب غذایی در طول خوراک دهی مشخص شود تا مقدار درست ماده خشک موجود در این ترکیب خوراکی به مخلوط اضافه شود.

بخشی از تحقیقات تغذیه ای شامل تعیین این است که یک فرآیند خاص به انجام برسد یا نه. تعداد دفعات تکرار آزمایش ماده خشک به نوع ماده خوراکی و ساختاری که در ماده خوراکی در آن نگه داری می شود بستگی دارد.

طبیعتا، علوفه ذرت و ذرت هایی با مقدار رطوبت بالا در زمان برداشت مقدار ماده خشک نسبتا ثابتی دارند.

در این گونه محصولات یک بار آزمایش ماده خشک در هر هفته یا هر ماه می تواند مناسب باشد.

جدول 2. خلاصه ای از فضاهای استراحت و تغذیه در فری استال گله های شیرده.

جدول 3. مقدار ماده خشک و محتوای رطوبت پیشنهادی ترکیبات غذایی مختلف سیلو شده در زمان برداشت.

در عوض سیلاژهای خشک اساسا در زمان برداشت مقدار ماده خشک متغیری دارند. این وضعیت به این دلیل به وجود می آید که ماده خشک این گونه علوفه ها براساس موقعیت مزرعه ای که در آن برداشت می شوند فرق می کند. مقدار ماده خشک ممکن است بر اثر نگه داری علوفه در سیلویی با قطر باریک تغییر کند؛ مثل یک کیسه یا یک سیلو عمودی کوچک که از بالا تخلیه می شود.

این تغییرات در زمان برداشت تا زمان خوراک دهی ادامه پیدا می کنند. بنابراین، پایش روزانه ماده خشک علوفه هایی که در سیلوهای باریک نگه داری می شوند امری ضروری است.

علوفه خشکی که در سیلوهای بزرگ نگه داری می شوند تا زمان خوراک دهی مقدار ماده خشک نسبتا ثابتی دارند. زیرا غذاهای مربوط به بارگذاری های مختلف در این سیلوها بر روی هم به صورت لایه ای تلنبار شده و همزمان با هم برداشته می شوند.

پایش هفتگی مقدار ماده خشک این نوع علوفه ها که در سیلوهای بزرگ نگه داری می شوند مناسب به نظر می رسد.

پایش فعالانه و برنامه ریزی شده مقدار ماده خشک علوفه بهترین روش برای اطمینان از مقدار ماده خشک ترکیب غذایی است که در هر لحظه به گاوها داده می شود. در برخی روش ها ماده خشک علوفه تنها زمانی بررسی می شود که تمایل حیوانات به ماده غذایی تغییر زیادی نشان می دهد یا زمانی که غذا آشکارا تغییر می کند. این روش بهتر از این است که ماده خشک اصلا آزمایش نشود با این وجود کافی نیست.

طول ذرات علوفه

این فاکتور تراکم بسته بندی در سیلوها و قابلیت ذخیره سازی TMR بعد از خوراک دهی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد.

اهمیت طول ذرات علوفه مناسب در جیره غذایی دام های شیرده در سایر منابع به طور دقیق بررسی شده است.

ارزیابی بصری طول ذرات علوفه عموما خیلی قابل اعتماد نیست؛ به جز زمانی که از این روش برای شناسایی مقایسه ذرات علوفه با طول خیلی بلند از ذرات علوفه با طول خیلی کوتاه استفاده می شود. معمولا زمانی که بر روی تغذیه روزانه تحقیق می کنید لازم است که از روش های کمی برای ارزیابی طول ذرات علوفه استفاده شود.

یک وسیله مناسب برای اندازه گیری طول ذرات علوفه در مزرعه است و در منابع مختلف به طور جزیی به آن پرداخته شده است. برخی آزمایشگاه های علوفه نیز طول ذرات علوفه را ارزیابی می کنند.

در تحقیق تغذیه ای بر روی گله شیرده باید ارزیابی طول ذرات هر نوع علوفه موجود در جیره غذایی و هر TMR که به دام خورانده می شود مورد توجه قرار بگیرد.

جدول 4 خطوط راهنمایی برای بررسی طول ذرات علوفه پیشنهاد می کند.

ارزیابی جداسازی انتخابی TMR

یکی از کاربردهای مفید تعیین طول ذرات علوفه مقایسه طول ذرات TMR است که از TMR مشابه امتناع می کنند. بهتر است که ظاهر و طول هر دو TMR که به گاوها داده می شود و TMR که گاوها از آن امتناع می کنند به طور تقریبی برآورد شود. در عمل، افزایش متوسط در میزان ذرات بلند در خوراک باقی مانده در آخور (کمتر از 5% ذرات) باعث بروز هیچ مشکلی نمی شود.

به عنوان مثل اگرTMR  داده شده به گاوها حاوی 7% ذرات بلند باشد، قابل قبول است که بیش از 12% جیره امتناعی حاوی ذرات بلند باشد. افزایش 5 تا 10 درصدی ذرات بلند در TMR جهت جلوگیری از جدا سازی انتخابی (sorting) خوراک در نظر گرفته می شود. بیش از 10% افزایش در ذرات بلند موجب بروز مشکل شدید در جدا سازی انتخابی می شود.

بهتر است که ارزیابی طول ذرات TMR در دوره تغذیه و در آخورها به انجام برسد که البته زمان بر است. این کار می تواند به خوبی نشان دهد که جدا سازی انتخابی در طول روز در چه زمانی انجام شود. با این حال در بیشتر ارزیابی های تغذیه ای مقایسه غذای داده شده با غذایی که در پایان روز از آن امتناع شده کافی است. یک روش مورد توافق این است که حدودا در اواسط روز یک نمونه اضافی به آنالیز جدا سازی انتخابی TMR اضافه کنیم. یک مثال از ارزیابی جدا سازی انتخابی TMR با نمونه اضافه شده در وسط روز و نمونه باقی مانده خوراک آخور در جدول 5 نشان داده شده است.

جدا سازی انتخابی بیش از انداره TMR معمولا ناشی از ذرات علوفه خشکی ( خصوصا علوفه خشک زیر یا ساقه ها) است که تقریبا به قطعات بلندتر از 6.4 cm (2.5 اینچ) بریده می شوند. وقتی TMR خیلی خشک باشد (بیشتر از 50% آن ماده خشک باشد) نیز جدا سازی انتخابی افزایش پیدا می کند. وقتی جیره ها جدا سازی انتخابی شدند، گاوهای غالب گله می توانند جیره هایی را انتخاب کنند که حاوی ذرات فیبرهای بسیار اندکی هستند در حالی که جیره هایی که حاوی مقدار زیادی فیبر موثر است برای گاوهای مرتبه پایین باقی می ماند. هر دو گروه در اثر این امر آسیب می بینند. گاوهایی که قادر به انتخاب هستند ممکن است دچار  اسیدوز شکمبه شوند و گاوهایی که انتخاب   نمی کنند با فقدان انرژی و کربوهیدرات محلول رو به رو شده و نمی توانند تخمیر شکمبه ای خوبی داشته باشند.

  • پردازش علوفه خشک یا ریزکردن ساقه ها ( به طوری که تمام ذرات کمتر از 6.4 cm باشند) قبل از افزودن آن ها به مخلوط
  • تغذیه به دفعات بیشتر در طول روز
  • اضافه کردن آب اضافه یا محصولات غذایی فرعی مرطوب (40-45% ماده خشک TMR)
  • اضافه کردن ملاس مایع به TMR
  • فراهم کردن فضای وسیع برای آخور به طوری که گاوها بتوانند به طور همزمان غذا بخورند

جدول 4 طول ذرات برای غذاهای سیلوشده، TMRs، و غذاهای امتناعی با استفاده از 3 boxes  بر روی PSPS

جدول 5 مثالی از آنالیز مرتب سازی TMR بر روی TMR گروهی از گاوهای postfresh

اضافه کردن آب یا ملاس به مخلوط TMR در شرایط آب و هوایی گرم عمر آخورها را کاهش می دهد زیرا بعد از خوراک دهی دمای TMR را افزایش می دهد. تغذیه به دفعات بیشتر خطر گرم شدن TMR را کاهش داده و امکان ذخیره را نیز کاهش می دهد.

اندازه ذرات مواد دانه ای

اگر ذرت اصلی ترین ترکیب دانه ای موجود در جیره غذایی باشد، لازم است که ارزیابی اندازه ذرات دانه ای نیز در تحقیق تغذیه ای مورد توجه قرار بگیرد. هدف از فرآوری ذرت تولید اشکال فیزیکی است که تخمیر شکمبه ای آنها صرف نظر از ماده  خشک یا روش ذخیره سازی ذرت، مناسب و زیاد باشد.

برای دستیابی به این هدف ذرت های خشک باید نرم تر شوند و ذرت های آب دار (سیلوشده) باید کمی زبرتر باشند. استفاده از یکسری توری های دانه ای به محقق امکان می دهد که کارایی فرآوری دانه های ذرت را به طور کمی ارزیابی کند. وسایل و روش های موردنیاز برای ارزیابی اندازه ذرات در مقالات و منابع مختلف مورد اشاره قرار گرفته است.

جدول 6 اهداف فرآوری های مختلفی که بر روی ذرت انجام می گیرد را نشان داده است. معمولا در فرآوری دانه های ذرت دو خطای متداول وجود دارد.

اولین خطا شامل آسیاب کردن بیش از اندازه ذرت هایی با پوسته خشک یا ذرت هایی با پوسته نسبتا خشک و میزان رطوبت بالاست ( بیشتر از 77 درصد آنها را ماده خشک تشکیل می دهد).

این کار موجب تخمیر شکمبه ای ناقص، احتمال تخمیر ذرت در روده و وجود مقدار اضافی ذرت در مدفوع می شود. تخمیر دانه ها در روده   نامطلوب است و می تواند منجر به التهاب روده، اسهال و ظاهر شدن کست های موکوسی در مدفوع شود.

مورد دیگر مربوط به آسیاب کردن بیش از اندازه ذرت هایی با پوسته نسبتا مرطوب (با کمتر از 70% ماده خشک) است. این کار منجر به تخمیر سریع ذرت ها در شکمبه شده و خطر اسیدی شدن شکمبه را افزایش می دهد.

نمایش نتایج مربوط به آزمایش ترکیبات خوراک

جدول 7 نتایج تست ترکیبات غذایی را به طور خلاصه نشان می دهد که مربوط به تحقیقی است که بر روی تغذیه یک گله گاو شیرده به انجام رسیده است.

خلاصه کردن این نتایج در یک فرم مجزا می تواند مفید باشد. محققان تغذیه ای معمولا علاقه ای به گردآوری این اطلاعات ندارند و اغلب این نتایج را مورد بازبینی و بحث قرار می دهند.

جدول 6. اندازه ذرات پیشنهادی برای ذرت های پودر شده با مقدار ماده خشک متفاوت.

جدول 7. خلاصه ای از ترکیبات غذایی و طول ذرات علوفه TMR ، اندازه ذرات دانه ای، ماده خشک و pH

ارزیابی جیره غذایی

مهم ترین عنصر یک بررسی تغذیه ای ارزیابی کامل جیره غذایی است که توسط گاوها به مصرف می رسد. دامپزشکان ممکن است با فرآیند جمع آوری و خلاصه سازی اطلاعات دقیق جیره غذایی آشنایی نداشته باشند.

با این حال این کار بهترین وسیله برای تشخیص مسئله است. چالش پیش رو تلاش زیادی است که برای جمع آوری و آنالیز این داده ها مورد نیاز است. اگر اطلاعات خوبی در دسترس باشد معمولا برای تشخیص مسائل تغذیه ای با چالش بسیار اندکی رو به رو خواهیم بود. ارزیابی کامل جیره غذایی همچنین موجب دیالوگ سازنده با متخصصان تغذیه گله در خصوص راه حل های بالقوه حل مسئله می شود.

تخمین مقدار ترکیبات غذایی خورده شده

تعیین مقدار درست ترکیبات غذایی که توسط گاو خورده شده هدف نهایی این بخش از ارزیابی تغذیه ای را تشکیل می دهد. فرض را بر این نگذارید که مقدارغذای خورانده شده که بر روی برگه های جیره غذایی نوشته شده همان چیزی است که گاو خورده است.

ارزیابی جیره خورده شده توسط گاوها می تواند تا اندازه ای وقت گیر باشد (معمولا بیشتر از 2 ساعت برای هر گله زمان می برد). مقدار مواد غذایی که توسط گاو به مصرف رسیده می تواند متفاوت از جیره ای باشد که توسط متخصصان تغذیه بر روی کاغذ فرمول بندی شده است. به عنوان مثال ترکیب غذایی اجزا خوراک (خصوصا مقدار ماده خشک آنها) می تواند متفاوت از فرضیاتی باشد که توسط متخصصان تغذیه مورد استفاده قرار می گیرد، یا تولیدکننده ممکن است با ترکیباتی متفاوت از ترکیباتی که در جیره فرمول بندی شده مشخص شده گله را تغذیه کند (بدون اطلاع متخصص تغذیه) و یا گاوها ممکن است به طور انتخابی بخش های خاصی از جیره داده شده را به مصرف برسانند.

داده های ورودی مورد نیاز برای ارزیابی جیره اغلب مبتنی بر درک مستقیم هستند و موارد زیر را در بر می گیرند:

  • مقدار غذایی که به هر گاو داده شده (یا در صورتی که گله با TMR تغذیه می شود، مقدار غذایی که به گروهی از گاوها داده می شود)
  • ترکیب تغذیه ای اجزای غذایی
  • مقدار خوراکی که گاوها از آن امتناع می کنند
  • ترکیب غذایی که گاوها از آن امتناع کرده اند ( در صورتی که مواد غذایی امتناعی متفاوت از TMR داده شده به نظر می رسند)

به دست آوردن این اطلاعات معمولا خیلی سخت نیست هرچند گاهی لازم است که برخی سوالات قبل از برنامه خوراکدهی به صورت های مختلف تکرار شوند تا مسئله کاملا درک شود. قبل از هر چیز تمام ترکیبات غذایی را ببینید و بررسی کنید که این ترکیبات چه طور به گاوها داده می شوند. در برخی مزراع سیستم خوراکدهی ساده است اما در برخی دیگر سیستم خوراکدهی پیچیده است. به طور کلی سیستم های تغذیه ساده نتیجه بهتری به دنبال دارند. درباره برنامه خوراکدهی روزانه پرس و جو کنید و تا جایی که امکان دارد زمانی از روز که در آن رخدادهای متفاوتی در برنامه خوراکدهی پیش می آید را به طور دقیق و جزیی بپرسید. بهتر است روشی برای تحقیق پایه ریزی کنید که مشاهده مستقیم مخلوط غذایی و دادن TMR یا مشاهده یک برنامه خوراکدهی به صورت ترکیبات غذایی در آن گنجانده شده باشد. ممکن است این کار همیشه عملی نباشد اما اغلب مسائل خوبی را آشکار می کند.

از آنجا که در طول این مرحله از تحقیق با ترکیبات غذایی سر و کار دارید، در برخی نقاط یک ارزیابی چشمی ساده انجام دهید. یکی دو مشت از هر ترکیب غذایی یا از هر مخلوط غذایی بردارید و بر روی یک سطح هموار (مثلا بر روی یک تخته کاغذ) برخی ترکیبات مختلف آن را جدا کنید. فرآوری نامناسب ترکیبات غذایی یا خطاهای سهوی در مخلوط غذایی معمولا با این روش تشخیص داده می شوند. نمونه ها سپس برای آنالیز شیمیایی یا میکروسکپی و تعیین مشکل به آزمایشگاه فرستاده می شوند.

در گله هایی که با TMR تغذیه می شوند، مقدار غذایی که به گاوها داده می شود با توجه به مواردی که افراد تغذیه کننده بر روی برگه های بارگذاری ثبت کرده اند تعیین می شود. به برگه های بارگذاری که مستقیما از سوی متخصصان تغذیه در اختیار شما قرار داده شده اعتماد نکنید. از آنها بخواهید برگه های بارگذاری که توسط تغذیه کننده ها ثبت شده در اختیار شما قرار دهند. اگر از نرم افزار برای پایش مخلوط TMR و داده آن استفاده می شود از آنها بخواهید داده های مستقیم برنامه نرم افزاری را به شما داده و یک کپی از برگه های کلیدی را به شما بدهند.

در گله هایی که با اجزا خوراکی تغذیه می شوند تعداد اسکوپ، بیلچه، مشت و پیمانه هایی از این دست که به گاوها داده می شود را تعیین کنید. تعیین دقیق وزن غذا در هر یک این پیمانه ها حیاتی است. بسیاری از مشکلات غذایی گله هایی که با اجزا غذایی تغذیه می شوند و به نظر مشکل و سخت می رسند با تعیین دقیق وزن هر پیمانه غذایی حل شده اند.

بهترین روش برای اندازه گیری وزن پیمانه های غذایی که برای گاوهای شیرده استفاده می شوند، توزین چند پیمانه از آنها و با استفاده از یک ترازوی الکترونیکی است. از کارگر بخش تغذیه بخواهید که از هر پیمانه غذایی، چند بار در داخل سطل بریزند. همیشه پرسنل خوراک دهی را در ارزیابی وزن پیمانه های غذایی دخالت دهید. مقدار پر بودن هر یک از این پیمانه هایی غذایی از شخصی به شخص دیگر فرق می کند. پر کردن یک سطل 20 لیتری (حدودا برابر با 5 گالن) از این پیمانه ها کافی به نظر می رسد. سپس وزن میانگین هر پیمانه غذایی را محاسبه کنید. اگر از پرس های علوفه خشک به عنوان یک ترکیب غذایی مجزا استفاده می شود، دست کم 5 پرس را بر روی ترازو وزن کنید و وزن میانگین آنها را به دست آورید.

برآورد میزان اجزا خوراکی تغذیه شده

برای انجام ارزیابی جیره غذایی  لازم است که هر جز غذایی که در مزرعه استفاده می شود آنالیز شود. این کار عملی نیست و یا نمونه برداری از هر جز غذایی و انجام آنالیز شیمیایی کل بر روی هر نمونه هزینه زیادی دارد. مقادیر استاندارد می توانند برای بیشتر ترکیبات کنسانتره استاندارد استفاده شوند. با این حال بسیاری از محصولات فرعی یا زایدات غیرمعمول که به عنوان خوراک گاوها استفاده می شوند پروفایل غذایی متناقضی دارند. هر بار انتقال این مواد به مزرعه نیازمند یک آنالیز تغذیه ای جدید است. آنالیز ذرت باید دست کم یک بار در سال برای هر محصول سالانه ذرت انجام شود.

برچسب های تجاری محصولات غذایی که حاوی اطلاعاتی درباره ترکیبات معدنی خوراک هستند اغلب کامل اند و می تواند به عنوان منبع اطلاعاتی برای آنالیز مواد غذایی استفاده شوند. با این حال در صورتی که برچسب ها کامل نباشند، لازم است اطلاعات دقیق تر و جزیی تری از طریق کارخانه تولید کننده به دست آوریم. اگر کارخانه نتواند یا نخواهد این اطلاعات را در دسترس ما قرار دهد لازم است یک نمونه از مخلوط معدنی را برای آنالیز شیمیایی کامل به آزمایشگاه بفرستیم.

به دست آوردن آنالیز قابل اعتمادی از ترکیبات تغذیه ای علوفه تا اندازه ای چالش برانگیز است. علوفه ها از نظر ترکیبات غذایی با هم متفاوت اند. مقادیری که در کتاب ها برای علوفه ذکر شده قابل اعتماد نیستند. اگر متخصص تغذیه آنالیز علوفه فعلی را به عنوان نماینده ای از کل علوفه در اختیار داشت، می توان از این آنالیز برای تحقیق تغذیه ای استفاده کرد. در صورتی که هر گونه سوالی درباره اعتبار آنالیز علوفه فعلی دارید، بدون هر گونه تردیدی خودتان یک نمونه علوفه بردارید و برای آنالیز به آزمایشگاه بفرستید.

برای آنالیز ترکیبات غذایی علوفه می توان هم از روش های آنالیز شیمیایی و هم از روش طیف سنجی مادون قرمز (NIRS) استفاده کرد. آنالیز شیمیایی صحیح تر است اما هزینه بیشتری دارد و نتایح مربوط به داده های چند روزه در دسترس نیستند. آنالیز به کمک NIRS در همان روزی که نمونه های به آزمایشگاه فرستاده می شوند انجام می شود و هزینه آن یک سوم روش های شیمیایی است.

به طور کلی آنالیزهای NIRS برای تعیین ترکیبات تغذیه ای اجزای غذایی معمولی کافی هستند. آزمایشگاه های علوفه معمولا تنظیمات کالیبراسیون برای این گونه ترکیبات غذایی دارند. ترکیبات غذایی غیرمعمول یا خاص همیشه باید با روش های شیمیایی آنالیز شوند. برای این گونه غذاها حتی ممکن است که تنظیمات کالیبراسیون استانداردی در دسترس نباشد.

در خصوص ارزیابی مقدار مواد معدنی ترکیبات غذایی، NIRS در بهترین حالت از صحت متوسط برخوردار است. وقتی دانستن مقدار دقیق مواد معدنی موجود در ترکیبات غذایی در تحقیق شما امری حیاتی است، آنالیز شیمیایی تنها انتخاب ممکن است ( مثلا در مورد جیره گاوهای prefresh وقتی از نظر اختلافات آنیون-کاتیون به دقت تراز می شوند). آنالیز ترکیبات آلی با استفاده از NIRS و تعیین ترکیبات غیرآلی (معدنی) با استفاده از روش شیمیایی انجام می شود.

تخمین کل مواد مغذی مصرف شده توسط گاوها

وقتی اطلاعات مربوط به مقدار خوراکدهی و ترکیب تغذیه ای مواد غذایی جمع آوری شد، این اطلاعات باید وارد برنامه ارزیابی جیره روزانه شوند تا مقدار مصرف مواد غذایی کل محاسبه شود. انتخاب برنامه ارزیابی جیره روزانه حیاتی نیست اما درستی مقادیر مربوط به ترکیبات غذایی و آنالیزهایی که وارد برنامه می شوند از اهمیت زیادی برخوردار است.

متخصصان تغذیه در تخمین ترکیبات مغذی موجود در مخلوط غذایی معمولا دچار اشتباهات بیشتری می شوند. بخشی از تحقیق تغذیه ای شامل تشخیص این اشتباهات است. بنابراین آنالیز ترکیبات مغذی یک ترکیب غذایی را وارد برنامه ارزیابی ذخیره روزانه نکنید.

در عوض، رسیدهایی که برای این مخلوط ها استفاده شده اند را معین کرده و هر ترکیب غذایی موجود در مخلوط را وارد برنامه کنید.

برای انجام این فرآیند لازم است که تخمین درستی از اجزا غذایی هر ترکیبی که در داخل خوراک مخلوط وجود دارد به دست آورید.

بیشتر محاسبات جذب مواد غذایی آریتمیک هستند و می توانند با یک برنامه spreadsheet ساده تکمیل شوند. با این حال برنامه های نرم افزاری جیره روزانه مزایایی بسیار زیادی نسبت به استفاده از spreadsheet به تنهایی دارند. این برنامه ها کارهایی بیشتر از انجام آریتمیک های مورد نیاز انجام می دهند و می توانند کتابخانه هایی از آنالیزهای متداول ترکیبات غذایی فراهم کرده و قابلیت اجرای مدل های پیچیده مربوط به جریان مواد غذایی را دارند. این مدلسازی ها به طور اتفاقی قابل اجرا نیستند. مدلسازی ها توانایی تخمین تجزیه ناپذیری پروتئین ها، ارزیابی تخمیر شکمبه ای کربوهیدرات ها و تخمین جذب انرژی براساس قابلیت هضم هر ترکیب غذایی مجزا را دارند.

ارزیابی صحت روش مخلوط کردن جیره کاملا مخلوط

ارزیابی اولیه درستی روش مخلوط کردن:

اشتباه در مخلوط کردن دقیق TMR می تواند جذب ترکیبات غذایی در گاوها که تشخیص آن دشوار است را به چالش بکشد. بنابراین ارزیابی درست مخلوط کردن TMR  باید در تحقیق تغذیه ای مورد توجه قرار بگیرد. این مرحله از تحقیق را با مشاهده مخلوط شروع کنید. وقتی اجزا غذایی با هم مخلوط می شوند، وزن پیمانه های مخلوط کن را مشاهده کنید و با وزن پیمانه هایی که بر روی برگه های بارگذاری TMR به آنها اشاره شده مورد مقایسه قرار دهید. همچنین بررسی کنید که ترازوهای مخلوط کن وزن های ثابتی برای ما فراهم می کنند یا نه. ترازوهای مخلوط کن های کارخانه ای وقتی به یک مکان متفاوت منتقل می شوند یا وقتی بر روی یک شیب قرار می گیرند گاهی خوانش های اشتباه یا متفاوتی ارائه می کنند ( برای بحث و بررسی بیشتر مقاله های بازبینی TMR را در ارتباط با این مسئله مشاهده کنید).

در خصوص تعداد دفعاتی که سالم و دقیق بودن ترازوهای مخلوط کن بررسی می شود پرس و جو کنید. تعمیر و بازرسی روتین ترازوهای مخلوط کن ( معمولا توسط فروشنده ها) دست کم سالی یک بار توصیه می شود. در صورت وجود هر گونه نگرانی در خصوص عملکرد درست ترازوهای مخلوط کن، ارزیابی کمی عملکرد درست آنها توصیه می شود. این ارزیابی می تواند با توزین مخلوط کن بر روی یک ترازوی صاف در زمان های مختلف و در طول برنامه مخلوط کردن مواد غذایی انجام شود. اگر هیچ ترازویی در نزدیکی مزرعه در دسترس نیست، می توان از کیسه های مواد غذایی که وزن شان مشخص است استفاده کرد و در طول فرایند مخلوط کردن این کیسه ها را در زمان های مختلف در داخل مخلوط کن قرار داد.

بعد از مشاهده مخلوط شدن TMR ، وقتی غذای جدید به گاوها داده می شود مخلوط کن را بررسی کنید و وقتی TMR از مخلوط کن خارج می شود به بررسی ظاهری آن بپردازید. ظاهر TMR از آغاز تا پایان بارگذاری باید یکسان به نظر برسد. ذارت علوفه بلند باید پراکنش تصادفی در مخلوط غذایی داشته باشند و هیچ علوفه فرآوری نشده یا قطعات بزرگی جدا از باقی مانده TMR نباید در مخلوط وجود داشته باشد.

اگر تخم پنبه سالم در داخل TMR وجود داشته باشد مشاهده و ارزیابی آن باید ساده باشد. این دانه ها نیز باید در TMR پراکنش تصادفی داشته باشند و ظاهر سفید و کرکی خود را حفظ کرده باشند. مخلوط کردن بیش از اندازه باعث می شود که دانه های کامل پنبه قهوه ای و حصیری به نظر برسند. اگر سیلاژ ذرت یا علوفه ذرت خشک در TMR باشد ذرات علوفه نباید خرد یا له شده به نظر برسند.

نمونه برداری از آخور جیره کاملا مخلوط

برخی خطاها در مخلوط کردن غذا یا نحوه خوراکدهی تنها با نمونه برداری TMR از آخور و ارزیابی ترکیبات غذایی این نمونه ها مشخص می شوند. برخی از این خطاها می تواند شامل اشتباه در وزن کشی TMR یا مخلوط کردن اشتباه ولی غیرعمدی ترکیبات غذایی در یک مخلوط است. در این گونه موارد نمونه برداری درست از آخور TMR و آزمایش آن می تواند بسیار باارزش و سودمند باشد.

بهترین زمان برای نمونه برداری از TMR برای انجام آنالیز، بلافاصله بعد از غذادهی و قبل از این است که گاوها بتوانند به مرتب سازی غذا بپردازند. مهم است که نمونه های به دست آمده از آخور TMR تا جایی که امکان دارد نماینده ای از کل سهم TMR باشد. از ابتدا تا پایان تخلیه TMR حدودا 12 مشت TMR از مخلوط کن بردارید. در زمان نمونه برداری این مواد را در داخل یک سطل 12 لیتری (حدودا 5 گالن) بریزید. با آخرین مشت سطل باید کاملا پر شود. مواد را با استفاده از scooping upwards بردارید. یک نمونه TMR از بالای سطل بردارید و آن را کنار بگذارید تا به این ترتیب به طور انتخابی ذرات ریزتر را از نمونه TMR حذف کنید.

بعد از جمع آوری حدودا 20L از TMR، محتوای سطل ها را بر روی یک سطح صاف خالی کنید ( بهتر است یک میز صاف و تمیز باشد) و آنها را به خوبی مخلوط کنید. سپس TMR را به 4 قسمت مساوی تقسیم کنید. به طور تصادفی دو قسمت را انتخاب کرده و دور بریزید. سپس دو قسمت باقی مانده دیگر را دوباره مخلوط کرده و دوباره به چهار قسمت مساوی تقسیم کنید و دو قسمت دیگر را دور بریزید. به مخلوط کردن، تقسیم بندی و دور ریختن TMR ادامه بدهید تا زمانی که مقدار نمونه به اندازه مورد نیاز کاهش پیدا کند. برای آنالیز طول ذرات در PSPS، حجم درست نمونه مورد نیاز برابر با 6 فنجان TMR است.

مقدار درست TMR که برای آنالیز ترکیبات غذایی به آزمایشگاه فرستاده می شود برابر با 3 فنجان (200-250g) است. آنالیز ترکیبات غذایی نمونه TMR باید به روش شیمیایی مرطوب انجام شود نه NIRS. علاوه بر این مهم است است که آزمایشگاه مربوطه از نمونه TMR آخور که قبل از فرستادن به آزمایشگاه به دقت نمونه برداری و تقسیم بندی شده، مجددا نمونه برداری نکند. نمونه های TMR ممکن است در زمان حمل و جابجایی از هم جدا شوند خصوصا اگر مخلوط نسبتا خشک باشد. این عامل نمونه برداری بعدی در آزمایشگاه را با دشواری مواجه میکند. بنابراین بهترین کار این است که تنها مقادیر کوچکی از مخلوط غذایی (به روشی که قبلا توضیح داده شد) انتخاب و به آزمایشگاه فرستاده شود و سپس از آزمایشگاه خواسته شود که کل نمونه را خشک و پودر کند.

بیشتر آزمایشگاه های غذایی با این درخواست ها موافقت می کنند.

نمونه TMR آخور نماینده خوبی از آنچه گاوها می خورند محسوب نمی شود. نتایج آزمایش بر روی نمونه های TMR آخور باید به طور گسترده تفسیر شوند نه محدود. اگر نتایج مربوط به ترکیب TMR مورد انتظار و نتایج مربوط به نمونه برداری از TMR آخور حدودا 5% با هم اختلاف داشته باشند، شباهت قابل قبولی با هم دارند (براساس ترکیب غذایی کل). به عنوان مثال اگر  انتظار داریم مقدار کلسیم مورد نیاز در TMR برابر با 1% باشد و نتایج مربوط به بررسی کلسیم TMR آخور بین 0.95% و 1.05% باشد نتیجه قابل قبول است.

برای این گونه اختلافات که بین ترکیبات محاسبه شده و مورد انتظار مواد غذایی در TMR و نمونه TMR آخور مشاهده می شود توضیحات زیادی وجود دارد. این توضیحات شامل موارد زیر است:

  • تغییرات نامحسوس در آنالیز ترکیبات غذایی (خصوصا علوفه)
  • عدم هماهنگی نامحسوس در اضافه کردن ترکیبات غذایی به واگن مخلوط کن
  • بروز خطا در ترازوهای مخلوط کن TMR
  • بروز اشتباه در مکاتبات پیرامون این که کدام ترکیبات غذایی باید به مخلوط غذایی یا TMR اضافه شوند.

این مسائل همگی نشان دهنده مشکلاتی هستند که باید بلافاصله مورد بررسی قرار بگیرند.

توضیح دیگری که می توان برای اختلاف بین نتایج مورد انتظار در آنالیز ترکیب غذایی و نتایج آنالیز نمونه TMR آخور به آن اشاره کرد خطاهای اساسی است که گاهی در این فرآیندها رخ می دهد؛ از جمله انتخاب نمونه هایی از آخور که نماینده خوبی از غذای مخلوط نیستند یا بروز خطای آزمایشگاهی در زمان انجام آنالیز شیمیایی مرطوب. تعیین منبع بروز اختلافاتی که در نمونه های TMR ظاهر می شود می تواند تا اندازه ای دشوار باشد.

ارزش بیشتر در نمونه برداری از TMR آخور شناسایی خطاهای ناخالص در آنالیز مواد غذایی، مخلوط کردن یا فرآیند انتقال آنها ست. به عنوان مثال حذف نمک از یک مخلوط پروتئین معمولی باعث می شود که نمونه TMR مقدار سدیم و کلرید کمتر از حد انتظار داشته باشد. حذف مواد معدنی کمیاب یا ویتامین ها قبل از مخلوط کرن جیره غذایی باعث می شود که غلظت مواد معدنی جیره غذایی به طور غیرمنتظره ای پایین باشد.

خلاصه کردن ارزیابی جیره غذایی بر روی یک فرم مجزا و یک صفحه ای می تواند کارآمد باشد. این خلاصه ها باید شامل ملزومات تغذیه ای، خلاصه ای از جیره فرمول بندی شده، مقدار ماده خشک ترکیبات غذایی، خلاصه ای از جیره غذایی مورد انتظار و نتایج مربوط به نمونه TMR آخور باشد. بیشتر برنامه های نرم افزاری مرتبط با جیره روزانه فاقد خروجی هایی هستند که کلیه این اطلاعات را با هم تلفیق کنند. این برنامه ها همچنین برای خلاصه یک رژیم غذایی به چند صفحه نیاز دارند. جدول 8 نمونه ای از برگه های ارزیابی تک صفحه ای را نشان می دهد.

ارزیابی تداوم خوراکدهی

ارزیابی کامل تداوم خوراکدهی در مزرعه معمولا دشوار است اما می توان با چند سوال ساده بیشتر اطلاعات مورد نیاز را به دست آورد. اگر در مزرعه از نرم افزار پایش TMR استفاده می شود، بررسی مواد غذایی نه تنها می تواند صحت وزن ترکیبات غذایی که به مخلوط کن اضافه شده را نشان دهد بلکه قادر است تداوم خوراکدهی را نیز ارزیابی کرده و نشان دهد که وعده غذایی مربوطه در چه زمانی به هر آخور داده شده است.

زمان بندی خوراکدهی به گاوها به طور روزانه باید از نظر مالی معنادار باشد. ظاهرا گاوها می توانند یاد بگیرند الگوی غذا خوردن خود را طوری کنترل کنند (تعداد دفعات غذا خوردن و اندازه هر وعده غذایی) که pH شکمبه ای خود را تنظیم نمایند. با این حال اگر خوراکدهی در آخورها نامنظم باشد گاوها نمی توانند خودشان را با این شرایط تطبیق داده و توانایی خود تنظیمی آنها با اختلال مواجه می شود. از نظر عملی خوراکدهی به گاوها در زمان دیرتر از معمول می تواند خطرناک باشد زیرا گاوهای گرسنه در زمان خوراکدهی بیش از اندازه می خورند. مشکلاتی که در یک برنامه خوراکدهی نامنظم وجود دارد با کمبود فضای آخور، کمبود فری استال های ( زیرا گاوها ممکن است در خصوص پیدا کردن فضای امنی که بتوانند در آن دراز بکشند نگرانی بیشتری داشته باشند تا تنظیم pH شکمبه ای خود) یا عدم دسترسی مناسب به آب بلافاصله بعد از شیردهی تشدید می شوند.

تطبیق دادن زمان های خوراکدهی یا زمان شیردهی گاوها می تواند سودمند باشد. اولین خوراکدهی در طول روز باید با بازگشت گاوها از سالن همزمان بوده و بعد از اولین شیردهی روزانه باشند. این وعده برای بیشتر گاوها بزرگترین وعده غذایی روزانه را تشکیل می دهد. تطابق و زمان بندی اولین شیردهی روزانه و خوراکدهی از نظر عملی اقدامی حیاتی محسوب می شود.

ارزیابی تعداد دفعات خوراکدهی

در بیشتر گاوها یک بار دادن TMR در روز اقدامی متداول و معمول است. با این حال بهترین کار این است که گاوها دست کم دو بار در روز با TMR تغذیه شوند. به دلیل احتمال گرم شده TMR در آخورها، در ماه های تابستان معمولا دو بار تغذیه با TMR در هر روز الزامی است. تغذیه بیش از یک بار در روز نیز میزان جذب ماده خشک کلی را افزایش داده و ذخیره TMR را کاهش می دهد. در صورتی که TMR به ذخیره سازی حساس باشد مثلا وقتی ماده خشک TMR نسبتا زیاد است (بیشتر از 50% ماده خشک) یا وقتی TMR حاوی مقادیر زیادی ذرات علوفه زبر و بزرگتر از 6.4cm (2.5 اینچ) است، افزایش تعداد دفعات تغذیه از اهمیت زیادی برخوردار است.

چند بار مخلوط کردن TMR در آخور در طول روز می تواند سودمند باشد اما قادر نیست که تعداد دفعات خوراکدهی کم را جبران کند. افزایش میزان خوراک احتمالا باعث جذب بیشتر می شود اما پتانسیل ذخیره را کاهش نمی دهد.

ارزیابی مقدار خوراک عرضه شده

دامپروران در هر روز تصمیم می گیرند که به هر یک از گروه گاوهای مزرعه چه مقدار غذا بدهند. مناسب بودن مقدار غذای داده شده به گاوها مانع از این می شود که گاوها خیلی گرسنه بمانند ( و در نتیجه از پرخوری ممانعت می کند) و در عین حال کمترین میزان امتناع از غذا را داشته باشند. مقدار غذایی که در آغاز هر روز به گاوها داده می شود باید براساس ظاهر آخور در پایان روز قبل باشد. هدف این کار این است که در هر روز مقدار غذای مناسب به گاوها داده شود لذا در هر روز حدودا با 5% امتناع از غذا رو به رو هستیم. امتناع از غذا بالاتر از این مقدار (10% در هر روز) در فری استال هایی که جمعیت پویا دارند مناسب است مثل گاوهای مرحله انتقال که در فری استال های prefresh و postfresh نگه داری می شوند. می توان فری استال هایی که در اواخر و اواسط دوره شیردهی قرار دارند را با درصدهای امتناع از غذا کمتری تغذیه کرد زیرا این جمعیت ها باثبات تر هستند.

جدول 8. نمونه ای از کاربرگ مربوط به ارزیابی جیره روزانه.

برخی گله های شیرده همیشه طوری تغذیه می شوند که مقدار غذای باقی مانده در پایان روز برابر با صفر باشد. هر چند این روش تنها زمانی خوب جواب می دهد که مدیریت تغذیه به طور استثنایی ثابت و مداوم باشد. اگر آخورها هر روز در یک زمان خالی شوند و اگر غذای جدید هر روز در یک زمان خاص به گاوها داده شود، گاوها می توانند مقدار مصرف روزانه و pH شکمبه ای خود را تنظیم کنند. بیشتر دامداران نمی توانند آخورهای تغذیه ای خود را به این خوبی مدیریت کنند و مجبورند حدودا 5% غذای باقی مانده روزانه را مد نظر قرار دهند.

این که هر تولیدکننده در هر روز چه میزان خوراک ته آخور را ملاک قرار دهد بستگی زیادی به قابلیت مزرعه در استفاده از TMR باقی مانده دارد. یکی از استفاده های درست از TMR باقی مانده این است که حیوانات پرواری را با آن تغذیه کنیم یا آن را به حیواناتی بدهیم که برای فروش در نظر گرفته شده و باید قبل از فروش زمانی را سپری کنند تا بهبود پیدا کرده و شرایط خود را بازیابی کنند. برخی دامداران در مزرعه خود چنین گزینه هایی را در اختیار دارند یا می توانند TMR امتناعی خود را به تولیدکنندگان دام های گوشتی بفروشند. اگر این گزینه در مزرعه وجود نداشته باشد، منطقی ترین انتخاب، دادن این خوراک ته آخور به تلیسه ها است. مقادیر مختلف TMR امتناعی می توانند به مخلوط TMR اضافه شده و به این حیوانات داده شود. اگر مقادیر مشخص بوده و دیگر ترکیبات غذایی که به مخلوط اضافه شده اند به درستی تنظیم شده باشند، این روش می تواند سودمند باشد. اگر تلیسه جیره غذایی بسیار زیادی به صورت TMR پس مانده مصرف کنند یا اگر TMR آنها به خوبی بر حسب TMR باقی مانده تنظیم نشده باشد ممکن است بیش از اندازه چاق شوند.

باید دامداران را تشویق کرد تا مقدار غذای داده شده به گاو ها و غذای امتناعی در هر روز را برای هر آخور ثبت کنند. لازم نیست که مقدار غذای امتناعی هر روز توزین شود. اگر وزن آخوری که کاملا بارگذاری شده به طور دقیق و به درستی مشخص باشد، تخمین مقدار غذای امتناعی (که به صورت کسری از آخور بارگذاری شده بیان می شود) معمولا کافی است.

مقدار غذایی که در هر روز در هر آخور بارگذاری می شود باید مطابق با مقدار هر یک از ترکیبات غذایی موجود در TMR محاسبه شود. دامداران نباید بیشتر ترکیبات غذایی موجود در TMR را ثابت نگه داشته و سپس فقط یک ترکیب را تغییر دهند (معمولا علوفه) تا مقدار دلخواه TMR را به این ترتیب به آخورها اضافه کنند. اگر یک ترکیب غذایی در TMR تغییر کند ممکن است عدم توازن غذایی شدیدی رخ دهد. اگر دامداران ماده خشک علوفه را به طور منظم پایش کرده و براساس آن وزن غذا را تنظیم کنند می توانند مطمئن باشند که مقدار هر ترکیب غذایی در TMR را در هر روز به درستی تنظیم کرده اند.

ارزیابی گاوها

اطلاعات دقیق مربوط به جیره غذایی که همان طور که پیش از این گفته شد جمع آوری می شود می تواند با داده هایی که مستقیما با وضعیت گاوها مرتبط هستند تکمیل شود. همیشه خطاهای بالقوه ای در توانایی ما برای ارزیابی مقدار دقیق جذب مواد غذایی وجود دارد. پاسخ زیستی گاوها به جیره غذایی شان هموار صحیح است اما توانایی ما برای ارزیابی این پاسخ ها کامل نیست. به دلیل این واقعیت ها  لازم است که هم رژیم غذایی و هم پاسخ گاوها به این رژیم مورد ارزیابی قرار بگیرد.

امتیاز وضعیت بدنی

وضعیت بدنی گله شاخص غیرمستقیمی از بالانس انرژی است و یکی از ابزارهای مفید برای بررسی گله است. امتیاز وضعیت بدنی می تواند برای کل گاوهای بالغ گله یا بخشی از گله که نماینده گاوهای بالغ هستند محاسبه شود. سپس می توان نمودار امتیاز وضعیت بدنی بر حسب روز شیردهی را ترسیم کرد (شکل 6 مثالی از این نمودارها را نشان می دهد). یکی از دشواری های عملی این روش برای ارزیابی امتیاز وضعیت بدنی این است که گاوها باید به طور مجزا شناسایی شوند تا روز شیردهی آنها به دقت تعیین شود.

در زمان ارزیابی امتیاز وضعیت بدنی گاوها به درجه کاهش امتیاز وضعیت بدنی آنها در اوایل دوره شیردهی توجه ویژه داشته باشید. در 50 روز اول شیردهی گاوها نباید بیشتر از 0.5 واحد از امتیاز وضعیت بدنی خود را از دست بدهند. بهتر است که امتیاز وضعیت بدنی هر گاو به طور جداگانه در زمان زایمان و در حدود روز 50 شیردهی تعیین شود تا بتوان کاهش امتیاز را بررسی کرد. با این حال حتی 1 بار کاهش امتیاز وضعیت بدنی در کل گله نشان می دهد که وضیعت بدنی کلی گله در اوایل دوره شیردهی دچار افت شده است.

به جای این که امتیاز وضعیت بدنی گاوهای گله را به طور جداگانه ثبت کنیم می توانیم کسری از گاوها که خیلی لاغر یا خیلی چاق هستند را در نظر بگیریم. جدول 9 مثالی از امتیازهای وضعیت بدنی که به صورت کسری از گاوها که خیلی چاق یا خیلی لاغر هستند ثبت شده است را نشان می دهد. استفاده از این روش در گله های بزرگ عملی تر است. مهم ترین کاربرد اطلاعات مربوط به امتیاز وضعیت بدنی مربوط به گروه prefresh است زیرا این زمان بحرانی ترین زمان برای اصلاح امتیاز وضعیت بدنی است.

شکل 6. مثالی از نمودار امتیازهای وضعیت بدنی بر حسب روز شیردهی.

 در این مثال کنترل امتیاز وضعیت بدنی در گله به طور کلی ضعیف بود. بسیاری از گاوهای خشک خیلی چاق بودند، افت امتیاز وضعیت بدنی در اوایل دوره شیردهی مشخصا بالا بود، کسر بالایی از گاوهای شیرده به شدت لاغر بودند و کسر زیادی از گاوهایی که در اواسط یا اواخر دوره شیردهی بودند خیلی چاق بودند.

جدول 9. خلاصه ای از امتیازهای وضعیت بدنی (BCS) تعدادی از گاوها که خیلی لاغر یا خیلی چاق بودند.

وضعیت بدنی گاو در زمان زایمان یکی از عوامل مهم تعیین کننده سلامت و تولید بعد از زایمان است.

فعالیت نشخوار

فعالیت نشخوار می تواند به عنوان بخشی از تحقیق تغذیه ای گله ارزیابی شود. حداقل 40% از گاوهایی که در یک زمان خاص مشغول غذا خوردن نیستند باید نشخوار کنند.

نبود فعالیت نشخوار می تواند نشان دهنده جذب پایین فیبر موثر و تخمیر ضعیف در لایه مت شکمبه باشد. گاوهایی که دچار استرس یا اختلالات سلامتی هستند نیز با کاهش نشخوار مواجه می شوند.

بررسی مدفوع

بررسی ویژگی های مدفوع باید به عنوان بخشی از تحقیق تغذیه ای مورد توجه قرار بگیرد. وجود ذرات ذرت هضم نشده در مدفوع می تواند نشانه این باشد که دانه ها خیلی درشت آسیاب شده اند. علوفه ذرت خشکی که خیلی درشت خرد شده ( عدم فرآوری هسته) نیز می تواند موجب مقادیر زیادی ذرت هضم نشده در مدفوع شود. مدفوع آبکی یا بوی اسیدی مدفوع نیز نشانه ای از اسیدی شدن شکمبه است همراه با مقادیر زیادی نشاسته که به روده بزرگ می رسد. بوی تعفن مدفوع نیز نشانه تغذیه بیش از اندازه با پروتئین است و نشان می دهد مقادیر زیادی پروتیئن هضم نشده به روده بزرگ راه پیدا کرده است.

اگر مشکلاتی در ظاهر کلی مدفوع مشاهده می شود بهتر است که نمونه های مدفوع الک شوند تا تعداد ذرات غذایی هضم نشده موجود در آن به دقت ارزیابی شود. یک روش ساده بررسی مدفوع، ارزیابی حدودا 1 پیمانه مدفوع از 6  یا تعداد بیشتری از گاوهایی است که در اوایل یا اواسط دوره شیردهی خود قرار دارند. مدفوع را بر روی سطح الکی که در هر اینچ 6-8 مربع دارد به دقت بشویید. در هر نمونه 1 پیمانه ای مدفوع باید تعداد بسیار اندکی ذرات دانه هضم نشده یا ذرات علوفه با طول بیش از 1 اینچ وجود داشته باشد. وجود ذرات هضم نشده و بلند علوفه نشان می دهد که شکمبه احتمالا اسیدی است و فیبرها به خوبی هضم نشده اند. وجود ذرات دانه ای هضم نشده (خصوصا همراه با نشاسته سفید رنگ در داخل ذرات دانه ای) نشان می دهد که دانه ها قبل از تغذیه به خوبی و نرمی فرآوری نشده اند. سیلاژهای ذرتی که با غلطک های فرآوری مغز ذرت برداشت شده اند که خیلی از هم فاصله دارند نیز می توانند باعث ایجاد دانه های ذرت هضم نشده در کود شوند. وجود دانه های کامل پنبه در کود نشان دهنده تغذیه بیش از اندازه با دانه های کتان یا هضم ناقص در شکمبه به دلیل تخمیر نامناسب در لایه مت است. تکه های قابل مشاهده دانه های سویا حرارت داده شده در مدفوع نیز می تواند به این دلیل باشد که دانه های سویا قبل از خوراک دهی به خوبی نرم و کوبیده نشده اند ( این دانه ها باید به چهار یا هشت تکه تقسیم شوند). روش الک کردن مدفوع با جزییات بیشتر در سایر منابع مطالعاتی توضیح داده شده است.

امتیاز حرکتی

در گله هایی که با مسئله لنگش مواجه هستند، انجام یک آزمایش امتیاز دهی لنگش ساده در کل گله ( یا کسری از گله که نماینده کل گله است) می تواند سودمند باشد. راه رفتن هر گاو را مشاهده کنید و در صورت عدم مشاهده هر نوع لنگشی امتیاز 1، در صورت لنگش خفیف امتیاز 2، لنگش متوسط امتیاز 3 و لنگش شدید امتیاز 4 بدهید.

کمتر از 10%، از گله باید نمره 3 داشته باشند و نباید هیچ گاوی امتیاز 4 بگیرد. در گله هایی که با مشکلات شدید لنگش مواجه هستند ممکن است 50% یا بیشتر از 50% کل گله، امتیاز 3 یا 4 داشته باشند.

یکی از مشکلات عملی در امتیاز حرکتی این است که تمام گاوهای شیرده و گاوهای خشک گله باید قبل از تفسیر نتایج امتیاز دهی شوند. گاوهای لنگ ممکن است در فری استال های خاصی متمرکز شوند( مثلا فری استال گاوهای پیرتر، گروه گاوهای لنگ ) لذا از نظر عملی امکان پذیر نیست که بخشی از گله که نماینده کل گله باشند را از نظر لنگش بررسی کنیم. یک روش جایگزین این است که این آزمایش را بر روی گاوهایی که با ریسک بالایی رو به رو هستند مثلا گاوهای prefresh انجام دهیم. تمام گاوهای موجود در گله باید به فری استال prefresh بروند و وضعیت لنگش درست قبل از زایمان یکی از عوامل بسیار مهم تعیین کننده سلامت و تولید گاوهای تازه زا است.

بررسی گاوهای بیمار

اگر گاوهایی در گله وجود داشته باشند که علائم یکی از بیماری های متداول قبل از زایمان را داشته باشند باید به عنوان بخشی از تحقیق تغذیه ای از نظر فیزیکی مورد بررسی دقیق قرار بگیرند. برحسب بیماری، باید نمونه های خونی مناسبی جمع آوری شود. اطلاعات تشخیصی ناکافی یا ناقص در این مرحله از تحقیق می تواند کل تحقیقی که بر روی گله انجام می دهید را به سمت و سوی اشتباه هدایت کند. سعی کنید مشکلات سلامتی گاوها را به طور قطعی تعیین و مستند کنید. تشخیص تولیدکنندگان محصولات لبنی به عنوان معیار قطعی در نظر نگیرید.

اگر اظهارات تولیدکننده حاوی شکایت از وضعیت مرگ و میر گاوها بود سعی کنید برای هر چند تعداد گاو که ممکن است تشخیص های بعد از مرگ را به بهترین شیوه انجام دهید. در برخی شرایط فوق العاده، بهتر است حیوانی که نشانه های بالینی مربوط به مشکل گله را دارد شناسایی کرده، آن را به روش اتانازی از بین ببریم و بعد از مرگ به ارزیابی دقیق آن بپردازیم.

اطلاعات تشخیصی خوب از وضعیت حیوانات بیمار اغلب نشان می دهد مشکلی که در سلامت گله ایجاد شده ناشی از یک نوع بیماری متابولیکی یا عفونی نیست بلکه مجموعه ای از مشکلات مختلف است. در این موارد، چالش پیش رو کشف دلایل پنهان این مشکلات است.

روش های انجام آزمایشات زیستی در گله

نتایج آزمایش های زیستی که مفید ترین ابزار برای تشخیص و حمایت از گله هستند، در حال حاضر از ارزیابی رژیم غذایی به دست می آیند. نتایج آزمایشات زیستی به تنهایی به کار نمی آیند و لازم است که با دیگر یافته های مربوط به تحقیقات تغذیه ای تلفیق شوند.

کارآمدترین آزمایش های زیستی در بررسی های تغذیه ای شامل pH شکمبه، اسید بتا هیدروکسی بوتیریک سرم، اسیدهای چرب غیراستریفیه پلاسما، pH ادرار و نیتروژن اوره خون یا شیر هستند. این آزمایش ها به طور دقیق در منابع مختلف شرح داده شده اند.

ترکیب اطلاعات مربوط به گله برای ارائه پیشنهادهای نهایی

به منظور ارائه پیشنهادهای نهایی لازم است اطلاعات به دست آمده از کلیه مراحل تحقیق با هم تلفیق شوند. هیچ یک از اطلاعات جمع آوری شده در طول تحقیق به طور کامل قابل اعتماد نیستند. همگی این اطلاعات خطاهای ذاتی دارند. قابل اعتماد ترین نتیجه گیری های تشخیصی آنهایی هستند که توسط بیش از یک منبع اطلاعاتی اثبات می شوند؛ به این ترتیب می توان محدودیت ناشی از خطاهای ذاتی در هر بخش از اطلاعات را برطرف کرد.

مرسوم است که به عنوان بخشی از تحقیق تغذیه ای که بر روی گله انجام شده، مشکلات متعددی شناسایی شوند. با این حال کلیه این مشکلات از اهمیت یکسان برخوردار نیستند یا حتی برخی از آنها اصلا اهمیتی ندارند.

پیشنهادات باید به اصلاح عواملی باشند که مهم ترین مشکلات گله را ایجاد کرده اند. برخی از مشکلات گله که در طول مراحل تحقیق شناسایی شده اند باید در فرصت مناسبتری با تولیدکننده یا مشتری در میان گذاشته شوند. شکایت اولیه مشتری که دلیل اصلی انجام تحقیق بوده است نیز باید در پیشنهادات نهایی کاملا حل شود؛ حتی اگر جز مهم ترین مشکلات کل گله نباشد.

 

نظر دهید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

87 − = 82

banner soha2