خانه » دامپزشکی » بیماری ها » سطح کتوز در گله – تشخیص و عوامل بوجود آوردنده خطر

سطح کتوز در گله – تشخیص و عوامل بوجود آوردنده خطر

سطح کتوز در گله – تشخیص و عوامل بوجود آوردنده خطر

سطح کتوز در گله – تشخیص و عوامل بوجود آوردنده خطر

سطح کتوز در گله – تشخیص و عوامل بوجود آوردنده خطر که از دهه ۱۹۹۰ بیماری کتوز به عنوان یک بیماری متابولیک مهم در گله های گاو شیری ایالت متحده آمریکا شناخته شد که از نظر علائم بالینی و مشاهده در گله ها نسبت به اسیدوز شکمبه ای و تب شیر بروز بالاتری داشت. خوشبختانه روش های آزمایشگاهی جدیدی در طی این مدت برای تشخیص سریع این بیماری شناسایی شده است که دامپزشکان بر اساس آن به تشخیص کتوز در گله می پردازند. در ضمن در این مدت ما نیز به یک شناخت کلی از فاکتورهای بوجود آورنده خطر در گله های شیری رسیده ایم.

ارزیابی ذهنی میزان مشکلات کتوز در یک گله بسیار مشکل است و تنها با تجربه می توان آن را ارزیابی نمود. نر خ کتوز بالینی (که توسط دامداران تعیین شده است) یک میزان محدود است که در تمام ارزیابی ها از وضیت کتوز در گله بیان می شود. گله های مختلف به طور چشمگیری در تعریف کتوز بالینی و توانایی تشخیص علائم بالینی در اوایل شیردهی با یکدیگر متفاوت هستند. دامداران در گله های کوچک تمایل دارند که برآورد بالاتری از بروز کتوز بالینی را گزارش دهند (Simensen و همکاران ۱۹۹۰) و دامداران در گله های بزرگتر تمایل به برآورد پایین تر و دست کم گرفتن بروز کتوز بالینی در گله خود دارند (بر اساس مشاهدات بالینی خود من). به خاطر همچنین دلایلی، تلاش برای تمایز بین گاوهایی که دارای کتوز تحت بالینی و بالینی هستند، بسیار مفید می باشد. بر این اساس ضروری است که راه های تشخیصی بر مبنای روش های اندازه گیری میزان بروز کتوز در گله جایگزین روش های شناسایی بر اساس علائم بالینی توسط دامداران گردد تا مبنای تشخیص درست تری از کتوز بوجود آید.

در گله های مواجه با مشکل کتوز، در گاوها در اوایل شیردهی میزان جابجایی شیردان نیز افزایش پیدا می کند (بیش از ۸ درصد) و میزان حذف از گله در ۶۰ روز ابتدای شیر دهی نیز افزایش پیدا می کند (کمتر از ۸ درصد). همچنین در گله های درگیر با کتوز ممکن است نسبت بالاتری از گاوها (بیش از ۴۰ درصد) درصد چربی و پروتئین حقیقی شیر در آن ها به زیر ۰٫۷۰ در آزمون اول پس از گوساله زایی برسد (Duffied and Bagg, 2002). . با این حال هیچ یک از این شواهد بالینی نشان دهنده قطعی مشکل کتوز در گله نمی باشد. انجام ارزیابی های کمی برای تشخیص بروز کتوز در گله گاو شیری بسیار مفید است.

آزمون استاندارد طلایی برای تشخیص کتوز میزان بتا هیدروکسی بوتیریک اسید در خون (BHBA) می باشد. این جسم کتونی در خون بسیار بیشتر از استون و استو استات پایدار می باشد (Tyopponen and Kauppinen, 1980). به طور معمول از نقطه برش برای کتوز به میزان ۱۴٫۴ میلی گرم در هر دسی لیتر (بیشتر از ۱۴۰۰ میکرو مول در هر لیتر) BHBA در خون استفاده می شود. گاوها در اوایل دوره شیردهی با غلظت BHBA الاتر از این نقطه برش در خون بسیار در معرض خطر جابجایی شیردان و یا کتوز بالینی می باشند و گاوهای با غلظت بالاتر از ۱۹٫۴ میلی گرم در هر دسی لیتر BHBA در خون (در حدود ۲۰۰۰ میکرو مول در هر لیتر) در معرض خطر کاهش تولید شیر نیز قرار دارند (Duffield, 1997). در برخی از مطالعات از میزان پایین تری (۱۱٫۷ میلی گرم در دسی لیتر یا ۱۲۰۰ میکرو مول در هر لیتر) به عنوان نقطه برش برای BHBA در خون برای تشخیص کتوز استفاده کرده اند. تعیین میزان دقیق این نقطه برش انتخاب شده معمولاً اثر جرئی برروی تفسیر نتایج مبتنی بر گله دارد. به طور کلی کتوز بالینی شامل سطوح بالاتری از BHBA در حدود ۲۹ میلی گرم در هر دسی لیتر (۳۰۰۰ میکرو مول در هر لیتر) یا بیشتر می باشد. برخی از گاوها با میزان BHBA بالا بدون نشان دادن هیچ گونه علائم بالینی هستند، حتی اشتهای مناسب و مصرف خوراک طبیعی هم دارند.

آزمون BHBA را می توان بوسیله گرفتن نمونه های سرم خون انجام داد و به نمونه های خاصی برای انجام دادن آن نیاز نمی باشد. با این حال برای گرفتن نمونه جهت بررسی BHBA نباید نمونه را از ورید های پستانی جمع آوری نمود. خون ورید پستانی معمولاً BHBA پایین تری دارد زیرا غده پستانی BHBA را استخراج نموده اما استواستات ها را آزاد می کند (Kronfeld و همکاران ۱۹۶۸).

BHBA موجود در خون از کبد  (در نتیجه اکسیداسیون ناقص اسیدهای چرب) یا از جذب بوتیرات شکمبه ای که به آسانی به BHBA تبدیل می شود، مشتق (سرچشمه) می شود. به طور معمول غلظت BHBAپس از تغذیه افزایش پیدا می کند (Eicher و همکاران ۱۹۹۸و Manston و همکاران  ۱۹۸۱) بدین علت که BHBA از شکمبه می آید. برای گرفتن نمونه های مناسب توصیه می شود که ۴ تا ۵ ساعت پس از غذادهی به منظور جذب پیک غلظت BHBA نمونه برداری انجام شود (Eicher و همکاران ۱۹۹۸).

البته انجام این کار برای یک مزرعه پرورش تجاری گاو شیری غیر ممکن و غیر عملی می باشد زیرا این کار نیازمند این است که میزان BHBA خون به صورت مکرر در اوایل شیردهی مورد اندازه گیری قرار گیرد. خوشبختانه بروز کتوز مکن است از شیوع آن استنباط شود. زمانی که بروز کتوز (آزمون BHBA خون در ۱، ۲، ۳ و ۶ هفته پس از گوساله زایی) و متوسط شیوع کتوز در اوایل شیردهی در یک مطالعه میدانی بزرگ مورد اندازه گیری قرار می گیرد (Duffield و همکاران ۱۹۹۸)، بروز تجمع کتوز (۴۵ درصد۹ در حدود ۲٫۲ برابر متوسط شیوع کتوز (۲۰ درصد) بود. در مطالعه مشابهی میزان بروز کتوز بالینی تنها ۱٫۵ درصد بوده است.

 

نظر دهید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

89 − = 80

banner soha2